به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کانون سبحان، هوا در کوهدشت، سنگین از عطر بخور و صدای همهمهای است که از هر گوشه شهر به گوش میرسد. این دیگر آن کوهدشت معمولی نیست؛ اینجا جغرافیا در حال تغییر است. در کوچهپسکوچهها و در میادین اصلی، با صحنههایی مواجه میشویم که گویی از دل تاریخ برآمدهاند: مردانی با چهرههای آفتابسوخته که با چکش و میخ، در حال برپایی سقفهای موکب هستند؛ زنانی که با مهربانی تمام، در حال آمادهسازی سفرههای خدمت هستند.
اربعین در کوهدشت، تنها یک مناسبت مذهبی نیست؛ بلکه یک «تحول اجتماعی» است. موکبها در این شهر، فراتر از یک ایستگاه برای تامین نیازهای فیزیکی زائران، به نمادی از هویت مردمی تبدیل شدهاند. اما این شور و اشتیاق، با پیچیدگیهای مدیریتی و نیازهای زیرساختی گره خورده است. در این گزارش ، ما به سراغ قلب تپنده این رویداد یعنی «جلسه هماهنگی مواکب» رفتهایم تا از زبان سیاستمداران، نمایندگان، خادمان و مبلغان، تصویری واقعی از آنچه در حال وقوع است، ترسیم کنیم.
سیاستِ خدمت؛ کوهدشت در نقش کریدور استراتژیک
در جلسه هماهنگی مواکب، بحث از «خدمت» شروع شد اما به «استراتژی ملی» رسید. مراد ناصری، در سخنانی که نشان از درک عمیق از جایگاه منطقه داشت، نگاهی متفاوت به جایگاه کوهدشت در این ایام داشت. او با رویکردی فروتنانه، موکبداری را نه یک وظیفه اداری، بلکه یک «توفیق الهی» دانست.
فرماندار کوهدشت با اشاره به این نکته که در این مسیر، «نام و نشان» معنایی ندارد، بر مفهوم «نوکری زائر» تأکید کرد؛ مفهومی که ریشه در فرهنگ اصیل ایرانی-اسلامی دارد. اما فراتر از این جنبههای معنوی، ناصری به یک تحول بزرگ در سیاست کلان منطقه اشاره کرد: «کریدور حرم به حرم».
وی بیان داشت که پس از سالها تلاش و پیگیری، نگاه دولت به کوهدشت تغییر کرده است. کوهدشت دیگر صرفاً یک شهرستان حاشیهای نیست؛ بلکه اکنون به عنوان یکی از مسیرهای اصلی و استراتژیک در مسیر پیوند زائران میان عراق و ایران شناخته میشود. این تغییر جایگاه، فرصتهایی را برای توسعه زیرساختها فراهم کرده است؛ همانگونه که شاهد تغییرات در مسیر «پارک بلوران به سمت درب گنبد» هستیم.
ناصری در ادامه، با نگاهی واقعبینانه به تاریخچه مدیریت شهری، از گشایش بنبستهای قدیمی سخن گفت. او با انتقاد از تعللهای سالیان گذشته، از پروژهای یاد کرد که ۱۶ سال در انتظار بود: «پلهای دوقلوی چنار». او تأکید کرد که با روحیه انقلابی در سال اخیر، این گره تاریخی باز شده است. این پیام مهمی برای جامعه بود: «با نیت خالص و همت بالا، حتی بنبستهای ۱۶ ساله هم شکسته میشوند.» اما او در نهایت، حقیقتی را که باید شنیده میشد، بازگو کرد: موکبها از جیب دولت نیستند، بلکه از خون جگر و دستگیری خیرین کوهدشتی هستند.
صدای میدان؛ فریاد نیازهای زیرساختی در قامت عشق
اگر از فرمانداری فاصله بگیریم و مستقیماً به میان موکبها برویم، روایت متفاوت میشود. در اینجا، صحبت از سیاست نیست؛ صحبت از «زیرساخت» است. یکی از خادمان و مسئولان موکبدار، با نگاهی بسیار دقیق و عملیاتی، از شکاف میان «عشق» و «امکانات» سخن میگوید.
وی با لحنی که از سر صداقت و دلسوزی برای کار است، میگوید: «ما در موکبها، به دنبال نان و غذا نیستیم؛ ما قبلاً این را فراهم کردهایم. ما به دنبال این هستیم که راه برای زائر باز باشد.» او به صراحت از نیازهای زیرساختی سخن گفت که اگر حل نشوند، کیفیت خدمترسانی خدشهدار میشود.
داوود رفیعی، لیست نیازها را باز کرد: «جادههای هموار، تامین برق پایدار، دسترسی به آب آشامیدنی و بنرهای راهنما.» این خادم معتقد است که وظیفه دولت و نهادهای مسئول، فراهم کردن این بسترهای فنی است تا موکبداران بتوانند با خیال راحت به کار خود ادامه دهند. او تأکید کرد که اگر زیرساختها فراهم شود، ابهت این تجمعات فراتر از حد تصور خواهد بود.
در ادامه، به یک نکته بسیار حیاتی اشاره کرد که نشان از نگاه بینالمللی او دارد: «رسانه!» وی میگوید اگر قرار است این عظیم تجمعات جهانی دیده شوند، رسانهها نباید فقط به دنبال خبرهای ساده باشند؛ آنها باید «ابهت» و «عظمت» این مسیر را به جهان نشان دهند. او این تجمعات را مقدمهای برای «آمادهسازی ظهور» دانست و خواستار آن شد که این پیام، در سطح بینالمللی بازتاب یابد.
رسالتِ قلم و حضورِ بصیرتمندانه
در حالی که خادمان از نیاز به جاده و برق میگویند، علی امامیراد، نماینده مردم کوهدشت و رومشکان در مجلس، از نیاز به «حضور هوشمندانه» سخن میگوید. وی در جلسه هماهنگی، با تعبیری تکاندهنده، امام حسین (ع) را «شهید نماز» خواند و معتقد است که اگر عبادت شخصی (مانند نماز اول وقت) نباشد، حرکات اجتماعی بیمعناست.
امامیراد با نگاهی سیاسی-اجتماعی، هشدار داد: اربعین، فرصتی برای «حضور فشرده و بصیرتمندانه» در میادین است. اگر مردم در میادین حضور منظم نداشته باشند، پیام اربعین در برابر شایعات و اخبار زرد آسیب میبیند.اامامی راد به طور ویژه، بر «نقش حیاتی اصحاب رسانه» دست گذاشت و گفت: قدرت یک نمایش اجتماعی زمانی معنا پیدا میکند که رسانهها آن را به جهان نشان دهند.
وی در ادامه بیان کرد: از خبرنگاران کوهدشت خواستاریم که خود را به عنوان «سفیران اربعین» بشناسند. رسانه نباید فقط گزارشگر باشد، بلکه باید «تکمیلکننده» پیام همبستگی ملی باشد.
در پایان گفت: مسئولان باید با تسهیل ترافیک و تامین امنیت، راه را برای این نمایش بزرگ هموار کنند تا اربعین امسال، نه یک رخداد پراکنده، بلکه یک «نمایش نظم و بصیرت» باشد.
پیوند «شیر و شکر»؛ از معنویت تا انسجام اجتماعی
در پایان این سلسله روایتها، باید به ریشههای معنوی این حرکت بازگشت. علی سپهوند، امام جمعه کوهدشت،، با نگاهی عرفانی و در عین حال مدیریتی، این زنجیره را تکمیل کرد.
وی با اشراه به اینکه اربعین، ویترین کوهدشت است، افزود: ما باید چهرهای شایسته، توانمند و معنوی از کوهدشت به دنیا معرفی کنیم، موکبداری اگر از دل «اخلاص» بیرون نیاید، تنها یک فعالیت فیزیکی است.
اما نکته کلیدی سخنان وی، در مفهوم «انسجام» نهفته بود، که از پیوند میان سه ضلع اصلی: «مردم، مسئولان و خادمان» سخن گفت. او در توصیفی بسیار زیبا و ملموس، خواستار آن شد که این سه گروه چنان در خدمت اربعین با هم متحد شوند که مانند «شیر و شکر» در هم آمیخته باشند.
وی معتقد است تنها با این نوع همافزایی است که میتوان به «شیرینی خدمت» رسید و نام کوهدشت را در دفتر تاریخ ثبت کرد.
کوهدشت در انتظار تبلور حقیقت
گزارش ما از جلسات هماهنگی و از میادین کوهدشت، نشان میدهد که این شهرستان با تمام ظرفیتهای خود، در آستانه یک «پرستیژ معنوی» بزرگ قرار دارد. از یک سو، چالشهای زیرساختی (جاده، برق، آب) وجود دارد که نیازمند پاسخگویی سریع دولت است؛ از سوی دیگر، پتانسیلهای انسانی و مذهبی چنان عظیم است که میتواند کوهدشت را به یکی از قطبهای اصلی مسیر «حرم به حرم» تبدیل کند.
اگر رسانهها رسالت خود را بشناسند، اگر مسئولان زیرساختها را به سرعت فراهم کنند و اگر خادمان با همان روحیه «شیر و شکر» به خدمت ادامه دهند، اربعین امسال در کوهدشت، نه تنها یک مراسم مذهبی، بلکه یک «پیام جهانی» برای تمام جهان خواهد بود: پیامِ همبستگی، نظم، و آمادهسازی برای ظهور.
انتهای خبر/
