به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کانون سبحان، عزیزمراد رحمتی، کارشناس مسائل سیاسی، نوشت: در جوامع مدرن، امید نه یک واژهی انتزاعی، بلکه ستون فقراتِ تابآوری اجتماعی است. در شرایطی که اضطرابهای اقتصادی و اجتماعی، ثبات روانی جوامع را تهدید میکند، احیای نقش نهادهای دینی و آیینهای جمعی بهعنوان بسترهایی برای تولید امید و همبستگی، ضرورتی انکارناپذیر است. در این میان، نماز جمعه بهعنوان یک آیین مستمر هفتگی، ظرفیتی استراتژیک برای بازسازی هویت جمعی و حل گرههای ذهنی جامعه محسوب میشود.
روانشناسی اجتماعی بر این نکته تأکید دارد که آیینهای جمعی منظم، کارآمدترین ابزار برای کاهش اضطراب عمومی هستند. نماز جمعه، اگر با زبانِ روزِ جامعه سخن بگوید، میتواند از جایگاه یک نیایش صرف، به یک «پایگاه تبیینگر» ارتقا یابد. وقتی تربیونهای جمعه به جای کلیگویی، راهحلهای ملموس برای چالشهایی نظیر تورم، بیکاری و ضرورتِ جهاد اقتصادی ارائه دهند، پیوند میان «ایمان» و «زندگی» بیش از پیش برقرار میشود.
امتسازی پروژهای نیست که صرفاً از طریق سیاستگذاریهای دولتی محقق شود؛ این فرآیند از «صفهای نماز جمعه» آغاز میشود. وحدت در این بستر، به معنای یکسانسازی آراء نیست، بلکه به معنای تعریف یک «آرمان مشترک» است. نگاهِ صمیمانه و سلامی که در صفوف نماز جمعه میان همسایگان رد و بدل میشود، خشتِ اولِ جامعهای است که در آن «دیگری» برای فرد مهم است.
تأثیرگذاری نماز جمعه، فرآیندی تدریجی و فرسایشی است؛ مانند رودی که سنگ را میساید. جوانی که در طول سالیان، مستمر با این فضای ایمانی و آگاهیبخش در ارتباط بوده، در برابر تهاجمهای فرهنگی و بحرانهای هویتی، آسیبناپذیرتر است. نماز جمعه نه یک داروی مخدر برای تسکین، بلکه یک «محرک» برای پیشرفت و کنشگری اجتماعی است. این آیین در واقع یک سرمایهگذاری بلندمدت بر روی نسلهاست که بازدهی آن در تمدنسازی آینده نمایان خواهد شد.
آیا خروجی نماز جمعه، جوانی است که با سربلندی و روحیهی انقلابی از آن خارج شده و راهکارهای عملی برای مسائل کشور یافته است؟ یا اینکه هنوز شکافی میان محتوای تربیونها و نیازهای ملموسِ نسل امروز وجود دارد؟ پاسخ به این سؤال، نه در بیانیهها، که در کیفیتِ «امید» و «وحدتی» است که هر جمعه در صفوف ما متولد میشود.
