به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کانون سبحان، درحالی‌که بحث‌های مربوط به تجمیع مراکز آموزشی در استان بالا گرفته، آینده تنها دانشگاه ملی کوهدشت نیز در هاله‌ای از ابهام است؛ مرکزی که با حذف رشته‌ها در دفترچه انتخاب رشته، این روزها در آستانه توقف کامل فعالیت‌ها قرار دارد.
نگاهی به پرونده‌های زمین‌گیر شده در لرستان نشان می‌دهد که کوهدشت همواره با چالش‌های گوناگونی دست‌به‌گریبان بوده است؛ اما حذف رشته‌های دانشگاه ملی و توقف‌پذیرش دانشجو در سال جدید، حکم «قوزبالاقوز» را برای این شهرستان دارد. این مرکز آموزش عالی که تاکنون با حداقل امکانات و در ساختمان‌های استیجاری فعالیت می‌کرده، اکنون بدون داشتن ساختمان مستقل و سند رسمی، از چرخه بودجه وزارت علوم محروم مانده است؛ معضلی که به گفته کارشناسان، مشابه آن در دیگر واحدهای اقماری استان نیز مشاهده می‌شود و ادامه این روند، پیامدهای اجتماعی و فرهنگی جبران‌ناپذیری به دنبال خواهد داشت.
روایت یک دانشجو از بن‌بست تحصیل
وقتی از یک دختر کنکوری پرسیدیم که باخبر حذف رشته‌ها در دانشگاه ملی چه احساسی داری، پاسخ او نه یک اعتراض پرسروصدا، بلکه یک سکوت پر از درد بود.
با نگاهی که نشان از درماندگی داشت، گفت: مشکل من فقط نداشتن رشته نیست؛ مشکل من این است که راه جایگزینی هم ندارم. خیلی‌ها فکر می‌کنند دانشگاه آزاد، راه‌حل ساده‌ای است، اما برای خانواده‌های ما یعنی یک هزینه سنگین. من فقط می‌خواستم اینجا، در کنار خانواده‌ام، درس بخوانم. حالا با این وضعیت، انگار تمام نقشه‌های من برای آینده، ازهم‌پاشیده است.
پشت پرده بی‌ثباتی؛ از اجاره‌نشینی تا بحران سند
واقعیت این است که دانشگاه ملی کوهدشت همواره با چالش جابه‌جایی روبه‌رو بوده است. پیش‌ازاین نیز ساختمان آموزشی دانشگاه، ملک دانشگاه آزاد بود که با مطالبه تخلیه، دانشگاه ناچار به جابه‌جایی به ساختمان فنی و حرفه‌ای شد. این جابه‌جایی‌های پیاپی، نشان‌دهنده بی‌ثباتی ساختاری است که مانع از تثبیت جایگاه علمی این مرکز شده است.
کارشناسان حوزه آموزش عالی معتقدند تا زمانی که دانشگاه ملی کوهدشت دارای ساختمان مستقل و سند مکتوب نباشد، امکان ورود به چرخه بودجه وزارت علوم وجود ندارد. در این میان، یک پرسش اساسی مطرح است: باتوجه‌به جمعیت ۸۲ نفری دانشجویان، چرا از ساختمان‌های دولتی بلااستفاده در شهرستان برای نجات این مرکز آموزشی استفاده نمی‌شود؟
پاسخ فرماندار؛ محدودیت‌های اعتباری و تلاش برای تأمین فضا
فرماندار کوهدشت در واکنش به مسائل مطرح‌شده پیرامون وضعیت دانشگاه ملی کوهدشت بیان کرد: درباره تخصیص اعتبار از سوی کمیته برنامه‌ریزی شهرستان، باید توجه داشت که بودجه دانشگاه‌ها به‌صورت متمرکز استانی و کشوری است و ردیف بودجه‌ای در اعتبارات شهرستانی برای آن‌ها پیش‌بینی نشده است.
وی با اشاره به محدودیت‌های ایجادشده در جذب دانشجو برای سال جاری عنوان کرد: در سطح استان، دانشگاه‌های ملی چهار شهرستان پلدختر، کوهدشت، الشتر و نورآباد، اقماری هستند و محدودیت‌های خاصی از سوی مرکز اعمال شده که مسئولان استانی پیگیر رفع آن‌ها هستند.
فرماندار کوهدشت در خصوص چالش فضای فیزیکی اظهار داشت: مشکل این است که دانشگاه حتی زمینی در اختیار ندارد تا بتوانیم دنبال ثبت سند آن باشیم؛ بااین‌حال، در راستای رفاه حال دانشجویان، مکان آموزش فنی و حرفه‌ای را از طریق مدیرکل پیگیری کردیم.
رویکرد دانشگاه؛ تلاش برای بقا و توسعه تا سال ۱۴۱۴
پویان رضاپور، رئیس دانشگاه ملی کوهدشت در خصوص حذف رشته‌های این دانشگاه اظهار داشت: توقف موقت پذیرش دانشجو، فرصتی برای بازنگری در روند فعالیت‌ها و ارتقای جایگاه این مرکز آموزش عالی فراهم کرده است.
وی افزود: واحدهای اقماری استان لرستان از جمله کوهدشت، الشتر، نورآباد و پلدختر در این مدت با چالش‌های مختلفی روبه‌رو بوده‌اند و فرآیند جابه‌جایی محل استقرار نیز شرایط خاصی را ایجاد کرد.
رضاپور عنوان کرد: تمامی امکانات آموزشی مانند سایت کامپیوتر و اعضای هیئت‌علمی از دانشگاه لرستان تأمین شده بود و برای اشتغال‌زایی و کاهش هزینه‌ها، تلاش کردیم تمامی کارکنان و اساتید از افراد بومی شهرستان باشند.
وی اظهار داشت: با تداوم پیگیری‌ها، در نظر داریم تا با جذب بودجه مستقل و توسعه امکانات، شرایط لازم را برای بهبود خدمات آموزشی و راه‌اندازی مقطع کارشناسی‌ارشد تا سال ۱۴۱۴ فراهم سازیم.
حفظ تنها دانشگاه ملی کوهدشت تنها به معنای داشتن یک مرکز آموزشی نیست، بلکه دفاع از آینده نسلی است که می‌خواهد در شهر خود بماند و بسازد. گره کور این دانشگاه با هم‌صدایی مسئولان، هم‌گرایی خیران و واگذاری یکی از ساختمان‌های دولتی بلااستفاده به سرانجام می‌رسد؛ پیش از آنکه چراغ این خانه علمی برای همیشه خاموش شود.
تعیین تکلیف دانشگاه ملی کوهدشت نیازمند تصمیمی جدی و فراتر از وعده‌های مقطعی است؛ تصمیمی که در آن، مسئولان استانی و وزارت علوم با همکاری یکدیگر، راهکاری عملی برای تأمین فضای آموزشی، تثبیت جایگاه این مرکز و ازسرگیری پذیرش دانشجو ارائه دهند. استفاده از ساختمان‌های دولتی بلااستفاده، بررسی ظرفیت‌های موجود و جلب مشارکت خیران می‌تواند بخشی از مشکلات زیرساختی دانشگاه را برطرف کند؛ اما تحقق این اهداف، به برنامه‌ای مشخص، زمان‌بندی‌شده و قابل‌پیگیری نیاز دارد.
ازسوی‌دیگر، انتظار می‌رود مسئولان دانشگاه نیز درباره برنامه‌های خود برای بازگشت رشته‌ها، جذب دانشجو و تحقق وعده توسعه تا سال ۱۴۱۴، اطلاعات روشن‌تری در اختیار مردم قرار دهند. جوانان کوهدشتی نباید برای ادامه تحصیل در رشته‌های موردعلاقه خود، صرفاً به دلیل کمبود امکانات در شهرشان، ناچار به تحمل هزینه‌های سنگین رفت‌وآمد یا تحصیل در شهرهای دیگر شوند. اکنون باید دید وعده‌های مطرح‌شده تا چه اندازه به اقدام عملی تبدیل می‌شود و آیا دانشگاه ملی کوهدشت می‌تواند جایگاه خود را در نقشه آموزش عالی استان حفظ کند یا خیر.
انتهای خبر/
