به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کانون سبحان، عباس طرهانی، عضو هیئت علمی دانشگاه، نوشت: قصد ندارم خانوادهی بزهکاران را مورد ملامت قرار دهم؛ بلکه مسئولیت اصلی را بر عهدهی مدیرانی و مسؤلانی میدانم که در حق این شهر کوتاهی کردهاند.
کوهدشت، زادگاه بسیاری از علما، شهدا و بزرگانی است که میراثشان راه و روشی برای آیندگان است. سرزمینی که مردمانش در ایام اربعین، با فرهنگ مهماننوازی خود جهان را شگفتزده میکنند. پس چگونه میتوان رفتارهای انحرافیِ برخی جوانان را به فرهنگ این منطقه نسبت داد؟ حقیقت این است که این جوانان، فرزندانِ خانوادههای بااصالتی هستند که در برابر طوفانِ اقتصادی، تاب ایستادگی ندارند.
باید صادقانه با خود روبرو شویم: چرا جوانان تحصیلکردهی ما، با وجود مدارک آکادمیک، مجبورند برای امرار معاش به شهرهای دیگر مهاجرت کنند یا در مسیر کارگری و حتی بزهکاری و اعتیاد قرار بگیرند؟ پاسخ در نبودِ زیرساختهای صنعتی است. اگر در کوهدشت کارخانهها و مجموعههای تولیدی فعال بودند، نه تنها نیاز خانوادهها تأمین میشد، بلکه نرخ بیکاری و مهاجرت نیز به شدت کاهش مییافت. وقتی بیکاری باشد، وقت برای بزهکاری هم هست و وقتی فقر حاکم شود، همانطور که از امام علی (ع) نقل شده، «فقر، راه ورود به بیایمانی و انحراف است».
ما با شهری روبرو هستیم که از نظر استراتژیک در بنبست قرار گرفته و اقتصاد آن تنها به کشاورزی و دامداری وابسته است؛ حوزهای که با خشکسالیهای پیاپی، دامداران را نیز به مهاجرت اجباری کشانده است. مسئولان باید بدانند که راه نجات کوهدشت، سرمایهگذاری در بخشهای تولیدی و ایجاد فرصتهای شغلی برای جوانان است. در غیر این صورت، شاهد پدیدههای اجتماعیِ بدتری خواهیم بود که حرمت و اعتبار کل شهر را زیر سوال میبرد.
پرسش اصلی اینجاست: چرا تا به امروز از سرمایههای انسانی و نخبگان این شهر برای توسعه استفاده نشده است؟ چرا پتروشیمی کوهدشت به اراک میرود و این حجم از پرسشهای بیپاسخ، ذهن مردم را درگیر کرده است؟ آیا میتوان انتظار داشت که در شهری با این حجم از کمبود فرصت، جوانان در مسیر درست باقی بمانند؟
ما نباید بزهکاری را صرفاً با «شماتت و سرزنش» پاسخ دهیم؛ بلکه باید ریشهها را در مدیریتِ مفقودِ اقتصادی جستجو کنیم. اگر مدیریتِ صحیح و سرمایهگذاری بر روی نیروی انسانی صورت گیرد، همان جوانانی که امروز درگیر چالشهای اجتماعی هستند، میتوانند موتور محرک توسعه در کوهدشت باشند. نباید اجازه داد که به دلیل نبودِ فرصتهای اقتصادی، سرمایههای انسانی ما، بدل به مهرههای آسیبزای جامعه شوند.

