به گزارش پایگاه خبری تحلیلی کانون سبحان، عزیزمراد رحمتی، کارشناس مسائل سیاسی نوشت: میدان اصلی، ذهن انسان است و دشمن این را بهتر از ما میداند. وقتی نتوانستند ایران را با تحریم زانو بزنند، سراغ روح ملت آمدند.
وقتی موشک و تهدید کارگر نشد، سراغ باور مردم آمدند. سلاح جدید نامش «مهندسی یأس» است؛ علمی، سازمانیافته، و بسیار خطرناک. یأس مهندسیشده یعنی تولید انبوه نا امیدی از طریق رسانه، فضای مجازی، و شبکههای نفوذی.
یعنی هر روز هزار پیام با یک مضمون: «دیگر کار از کار گذشته.» یعنی القای این حس که تلاش بیفایده است، مقاومت عبث است، آینده تاریک است. جامعهشناسی نشان میدهد که یأس همچون ویروس در بافت اجتماعی منتشر میشود.
فرد مأیوس، خانوادهاش را مأیوس میکند؛ خانواده، محله را؛ محله، شهر را. این زنجیره دقیقاً همان چیزی است که دشمن طراحی کرده و دنبال میکند. در عملیات روانی غرب علیه ایران، یأسسازی اولین فاز هر پروژه است.
پیش از هر فشار جدید، ابتدا موج «بیفایدگی» به راه میافتد. این موج هدفمند است: مردم را از مسئولان جدا کند، مسئولان را از تصمیمگیری باز دارد. اما تاریخ مقاومت، روایت دیگری دارد و این روایت را باید بلند گفت.
ملت ایران در هشت سال دفاع مقدس با کمبود سلاح، زیر بمباران، با یأس مقابله کرد. نه از سر بیخیالی، بلکه از سر آگاهی به نقشهٔ دشمن و ایمان به توان خود. لبنان در ۳۳ روز با همهٔ نابرابریها ایستاد چون روایت پیروزی را زنده نگه داشت. غزه با دستهای خالی در برابر ماشین جنگی ایستاد چون یأس را نپذیرفت.
درس استراتژیک این است: ملتی که روایتش را از دست ندهد، شکست نمیخورد. امروز رسالت هر ایرانی آگاه این است که تولیدکنندهٔ امید باشد، نه بازتابدهندهٔ یأس.
هر پیامی که ناامیدی میپراکند را بشناس، تحلیل کن، و بیاثر کن.
هر روایتی که میگوید: نمیشود، را با میشود و شده، پاسخ بده. یأس واگیردار است اما امید هم دقیقاً به همان اندازه واگیردار است. وقتی یک نفر محکم میایستد، ده نفر از لرزش باز میایستند.
وقتی یک صدا امید میدهد، صد صدا از سکوت بیرون میآیند. دشمن میداند که ملت امیدوار را نمیتوان شکست به همین دلیل امید را هدف گرفته. دفاع از امید، دفاع از امنیت ملی است؛ این را باید جدی گرفت. روانشناسی اجتماعی ثابت کرده که آگاهی از مکانیسم یأس، ایمنی در برابر آن ایجاد میکند.
پس اولین سلاح ما این است: بدانیم دشمن چه میکند و چرا میکند. دومین سلاح: روایت پیروزیهای واقعی را پیوسته زنده نگه داریم. سومین سلاح: امید را نه بهعنوان احساس، بلکه به عنوا ن یک انتخاب آگاهانه برگزینیم.
ملتی که یأس را رد میکند، نیمی از جنگ را برده است. ایران تسلیم مهندسی یأس نشده و نخواهد شد این نه شعار،که یک واقعیت تاریخی است.
